İlkokula adım atan bir çocuk için harflerle tanışmak, sanki gizemli bir kapının anahtarını eline almak gibidir. Bu kapının ardında kitaplar, hikâyeler, mektuplar ve kendi yazacağı nice cümle gizlidir.
Bir öğretmen olarak her yıl birçok çocuğun o kapıyı heyecanla araladığını görüyorum. Ama şunu da söylemem gerekir: O kapının ardına geçip içeri yürümek, yalnızca okulda öğrendikleriyle değil, evde hissettikleriyle de mümkün oluyor.
Evde güvende hisseden, desteklenen, baskı görmeden ilerleyen bir çocuk; harfleri daha çok seviyor. Çünkü o harfler ona zorunluluk değil, bir nevi oyun gibi geliyor.
Çocuğunuz okumayı çözemediğinde ya da bazı sesleri karıştırdığında hemen paniklemeyin. Onun kulağında ne kadar çok sabırlı ses yankılanırsa, zihni o kadar rahat olur. Bazen bir harfi üç gün çalışırız, bazen bir kelimeyi haftalarca yanlış yazar. Ama önemli olan o hataların değil, gösterilen çabanın takdir edilmesidir.
Bir baba olarak söyleyebilirim ki, en çok işe yarayan şey çocuğun gözlerinin içine bakarak “Seninle gurur duyuyorum” demek. Bir sayfayı tam okuyamasa da, “Sen çok çalışıyorsun” dediğinizde onun yorgunluğu azalır. Çünkü çocuklar, sevildiklerini hissettikçe öğrenmeye daha çok yaklaşır.
Ödevler bazen zor gelir, bazen sıkıcı. Ama ödevin başında “Haydi yap artık” demek yerine, yanına oturup “İstersen birlikte bakabiliriz” demek… İşte bu, öğrenmenin sıcak yüzüdür.
Birinci sınıf, sadece okuma yazma değil, sabrın, desteğin ve sevginin eğitimi gibidir. Ve inanın bana, siz çocuğunuzun yanında olduğunuzu hissettirdikçe, o da adım adım harfleri sevecek ve sözcüklerle dost olacaktır.
👨🏫 Bu yazı, okuma yazma yolculuğuna başlayan minik kalplerin arkasında güçlü durmak isteyen anne babalara bir öğretmen ve bir baba olarak yazılmıştır.
Hazırlayan: Abdullah Çur
