(Mert’in Küçük Kalbiyle Büyük Adımı)
Mert, birinci sınıfa bu yıl başlamıştı. Sarı renkli çantasını çok seviyordu, içinde sevdiği kurşun kalemi, kalemtraşı ve babasının aldığı kokulu silgisi vardı. Ama okul her zaman o kadar kolay olmuyordu.
Bir gün öğretmen tahtaya “P” harfini yazdı.
“Bugün bu harfi öğreneceğiz,” dedi.
Tüm sınıf kalemlerini hazırladı. Ama Mert, o harfi bir türlü doğru yazamıyordu.
Silgisiyle sildi, tekrar yazdı. Yine olmadı. Kalbi biraz sıkıştı.
Yanındaki arkadaşına baktı, o kolayca yazıyordu.
Mert’in gözleri doldu, ama ağlamadı. Kalemini yavaşça bıraktı. Başını sırasına yasladı.
Öğretmeni fark etti onu. Yavaşça yanına geldi, eğildi.
“Mert,” dedi fısıltıyla, “biliyor musun, ben bu harfi senin gibi yazmayı iki günde öğrenmiştim.”
Mert şaşırdı, “Gerçekten mi?”
“Gerçekten,” dedi öğretmeni gülümseyerek, “çünkü herkesin öğrenme zamanı farklıdır.”
Mert’in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Kalemini tekrar eline aldı.
Bu sefer harfi biraz daha düzgün yazdı. Mükemmel değildi, ama çabaladığı belliydi.
Ve o an, kalemiyle birlikte içi de hafifledi.
O gün eve gittiğinde annesine dedi ki:
“Anne, ‘P’ harfini hâlâ biraz yamuk yapıyorum. Ama öğretmenim benimle gurur duydu.”
Annesi saçını okşadı: “Sen de kendinle gurur duy, çünkü denemeye devam ettin.”
🌱 Mert’in Hikâyesinden Ne Anladık?
Bazen bir harfi, bazen bir soruyu anlamakta zorlanabilirsin. Bu çok normal.
Hatta bazen bir arkadaşın sana sert bir şey söyler, kalbin kırılır.
Ama sen, Mert gibi vazgeçmezsen, içindeki o güç parlamaya devam eder.
Unutma:
🌟 Zorlanmak, başarısızlık değildir.
🌟 Ağlamak da utanılacak bir şey değildir.
🌟 Her çocuk öğrenir. Ama her çocuk kendi zamanında.
Ve bu yolda yanında hep birileri olacak. Öğretmenin, ailendekiler, hatta senin bu satırları yazan bir başka öğretmenin…
Sen çok özelsin.
Öğretmenin Abdullah Çur
